Pierre (1976)

Dit voorbeeld van minimalistische cinema roept vergelijkingen op met Fassbinders Warum läuft Herr R. Amok?. Net als Fassbinder begon ook Jan Decorte zijn carrière in het experimentele theater, een achtergrond waarvan deze film duidelijk het stempel draagt. Pierre behelst een dag en nacht uit het eenzame leven van een lage gemeenteambtenaar, die op zijn kamertje een jonge vrouw vermoordt en 's morgens zonder al te veel scrupules opnieuw in de sleur van het leven stapt. Decorte observeerde knap en geraffineerd de triestige, benauwende kleinburgerlijke wereld van de jaren 50 en wist vooral het decor (een anoniem burgerhuis in het Brusselse) knap te benutten. De pers loofde het experimentele karakter van de film en zijn gedurfde persoonlijke opstelling binnen het statische Vlaamse filmlandschap, maar had - paradoxaal genoeg - tegelijk veel moeite met de nadrukkelijke stijl, de pretentieuze toon en het theatrale acteren. Toch ontving Pierre de persprijs op het 11de Festival van de Belgische Film te Namen. Deze op 16mm gedraaide film moest het zonder overheidssteun stellen en werd ingeblikt in een recordtempo van nauwelijks zeven dagen. Voor de fotografie tekenden Walther Vanden Ende en Rufus J. Bohez, het duo dat net naam had gemaakt met Verbrande Brug van Guido Henderickx, een van de betere Vlaamse producties. Pierre was de debuutfilm van de aan het RITCS (sectie toneel en dramaturgie) afgestudeerde Decorte. Dwarsligger Decorte had een jaar eerder al de rol van de zoon vertolkt in Jeanne Dielman van Akerman.