Plus jamais seuls (1969)

Op 18-jarige leeftijd draaide Jean Delire zijn eerste kortfilm, alvorens in dienst te treden bij de Filmdienst van het leger en later (in 1953) bij de recent opgerichte Belgische televisie. Zijn naam was te zien op de generiek van een indrukwekkende reeks drama's en documentaires (van Big Bill Blues tot Chalet 1), waaraan hij meewerkte als chef-cameraman of regisseur. Maar deze toegewijde vakman had slechts één doel voor ogen: het maken van een langspeelfilm. En die kwam er in 1969. Delire schreef een scenario samen met de Fransman Louis Grospierre, die hij zelf had geassisteerd bij de regie van Bruno, l'enfant du dimanche. Centraal stond een recent voorval uit zijn eigen leven: zijn vrouw, de toneelactrice Danielle Denie, verwachtte een kind, en de film gaat na wat het vooruitzicht van een gezinsleven met drie betekent voor een vrouw (en actrice) en haar levensgezel. Moet zij het theater opgeven en in de eerste plaats haar moederrol waarnemen of moet haar egocentrische echtgenoot tegen zijn zin toegevingen doen? De auteurs brengen rond dit intimistische thema geen enkele onverwachte variatie, en behalve een avontuurtje van de jonge vrouw in Parijs (waar zij de verleider Roger Hanin op zijn plaats zet) richt heel het verloop zich op het koppel. Schitterend vertolkt Danielle Denie de ontroering en de onzekerheid van haar personage: emoties die ze zelf van binnenuit beleefd heeft. De bekoorlijkheid en de gevoelsmatigheid die de film vaak uitstraalt, is dan ook grotendeels haar verdienste. Omdat geen enkele verdeler de prent in roulatie wou brengen, opende Jean Delire twee jaar later, aan de Zavel, een filmclub (Gift-y-one), waar Plus jamais seuls te zien was als openingsvertoning.