Rendez-vous à Bray (1971)

Deze film van André Delvaux is vrij geïnspireerd op de novelle van Julien Gracq {Le roi Cophétua}. Voor een verfilming van een literair werk zijn volgens de auteur immers niet de sfeer of de personages van belang, maar de taal. Het verhaal speelt in Frankrijk tijdens W.O.I. Julien, een Luxemburgs pianist, wordt uitgenodigd op het landgoed van een bevriend muzikant, Jacques, die gemobiliseerd is maar verlof kreeg. Jacques verschijnt echter niet op de afspraak te Bray, en de vergeefs wachtende Julien brengt de dag en de nacht door in de stilzwijgende en liefdevolle handen van een mooie, geheimzinnige huishoudster. Het wachten en het ophalen van herinneringen bepalen het tijdsverloop van de film. In het riante huis doet alles denken aan het onbezorgde leven van vroeger, toen de twee vrienden, als een soort "Jules et Jim", het geluk kenden bij de lieve Odile. Een partituur, een schilderij, een maaltijd, een vrouw - de vijf zintuigen - dompelen Julien onder in de geschiedenis van hun vriendschap, zoals de "madeleine"-koekjes van Proust. Het waarom van Jacques' afwezigheid wordt nooit helemaal duidelijk: misschien wilde hij zijn vriend gewoon deze dag en deze vrouw aanbieden als een afscheidsgeschenk, wetende dat hij aan het front zou sterven? Zo doorweeft André Delvaux zijn film met de subtiele suggesties van een verhaal dat zich situeert op het poëtische terrein van het magisch realisme. De film is een meesterlijke weergave van verschuivingen in het bewustzijn en geeft nergens de ondoordringbare geheimzinnigheid van zijn personages prijs. Hij werd bekroond met de Louis Delluc-Prijs in 1972.