Rue Haute (1976)

De carrière van de Luikenaar André Ernotte schoot in de jaren 70 pijlsnel omhoog: met zijn diploma van het INSAS was hij acteur en regisseur in het Brusselse theater. Hij trok met een beurs voor twee jaar naar de VS, waar hij de Amerikaan Elliot Tiber ontmoette. Samen met hem schreef hij sketches voor de televisie en filmscenario's (hij had ook een bijrol in The French Connection). Dan volgen er regie-opdrachten in Nederland, het Théâtre National of de Munt (waar zijn {Walkyrie} voor schandaal zorgde), en maakte hij zijn filmdebuut met Rue Haute, waarna hij zich voorgoed in New York vestigde. Voor deze eerste en enige langspeelfilm schreef hij, nog steeds samen met Elliot Tiber, een scenario en een boek. De hele film steunt op de prestatie van Annie Cordy, niet als zangeres maar als volksvrouw die regelmatig de Zavelwijk verstoort met haar waanzinnig geschreeuw. Een in Brussel gevestigde Amerikaanse schilder voelt zich aangetrokken tot deze ongelukkige visverkoopster en tracht de oorsprong van haar mentale stoornis te achterhalen: de arrestatie van haar Joodse man tijdens de Bezetting. Een andere vedette uit de muziekwereld, Mort Shuman, vertolkt met warme overtuiging de goedaardige reus die zich opwerpt als beschermer. Naast deze twee hoogstaande vertolkingen is dit verhaal over een onbaatzuchtige en vaak pathetische liefde geworteld in kleurrijke volkse buurten van de Marollen tot de Kapellemarkt. De overdaad aan folklore, de climactische opbouw van sommige scènes (bv. de wanhoopskreet in een kerk) en de soms karikaturale bijrollen zorgen echter dikwijls voor een verwatering van de emotionele kracht.