Sarah dit... Leïla dit... (1983)

Het duo Lydia Chagoll-Frans Buyens legde met films als Open dialoog, Eens zullen er geen getuigen meer zijn en In naam van de Führer belangrijke getuigenissen omtrent de gruwelen van het nazi-regime vast. Sarah dit... Leïla dit... is opnieuw een sereen verslag over oorlogstrauma's, de hel van de concentratiekampen en de moeilijkheid om dat verleden te verwerken. Deze op 16mm gedraaide film evoceert een fictieve ontmoeting en dialoog tussen twee vrouwen die beiden een deel van hun kindertijd in concentratiekampen hebben doorgebracht. Terwijl Sarah (de Franse actrice Myriam Boyer, net voordien aan het werk in Alain Corneau's Série noire) op 13-jarige leeftijd naar Auschwitz werd gedeporteerd en daar twee jaar zou blijven, belandde Leïla (Michèle Simonnet) in een Japans kamp in Indonesië waar ze drie jaar opgesloten zat, tot haar veertiende. In dit theatrale huis clos worden kleur en licht (fotografie van de Franse cameraman Alain Derobe) op een inventieve manier gebruikt, evenals de speciaal bewerkte klankband. Net als in In naam van de Führer wordt uitgegaan van de ervaringen van kinderen om het thema van de film aan te kaarten. Buyens belichtte evenwel een tot dan toe slechts zelden besproken bladzijde uit de geschiedenis: de Japanse interneringskampen tijdens de Tweede Wereldoorlog. Sarah dit... Leïla dit... - verdeeld door Progrès Films - formuleert een aanklacht tegen rascisme en fascisme zonder daarbij de toeschouwer de les te willen spellen. Buyens toonde zich eens te meer een consequent cineast met een grote belangstelling voor sociale en humane problemen; het resultaat is een erg homogeen en compromisloos oeuvre.