Si le vent te fait peur (1960)

Drie regisseurs lanceerden zich in de jaren 59-60 in de langspeelfilm: Raymond Haine, Paul Meyer en Emile Degelin. Deze laatste was geen onbekende: sinds 1952 maakte hij documentaires en experimentele essays, die op diverse festivals in de prijzen vielen. Samen met zijn vrouw, de romancière Jacqueline Harpman, schreef hij het script van Si le vent te fait peur (titel ontleend aan een gedicht van Alfred de Musset). Met een klein budget begon hij te filmen langs de kust en in Brugge, waarbij een cast van Belgische toneelspelers acteerde aan de zijde van een 17-jarige debutante, Elisabeth Dulac. Het onderwerp is delicaat, zo al niet schokkend, en handelt over de incestueuze verlangens van een broer en een zus tijdens hun vakantie aan zee. Degelin meed evenwel het schandaal en analyseerde het wederzijds ontluikende verlangen in ingehouden schetsen. Zijn film heeft een hoogstaande teneur en wordt nergens onkies of provocerend. Het trage ritme, de literaire voice-off, het vaak gekunstelde acteerspel en de bedenkelijke Brugse episode (waar de zus vergetelheid zoekt in de armen van de eerste de beste mooie jongen) waren de belangrijkste verwijten van de critici, die echter ook oog hadden voor de gevoelige, kuise benadering van het onderwerp en het kundige gebruik van maritieme vergezichten. Deze ambitieuze film rond een taboe-onderwerp werd wel eens in verband gebracht met de Franse nouvelle vague (Martial Solal schreef overigens ook de muziek bij Godards A bout de souffle). De bioscoopcarrière van Si le vent te fait peur bleef ondanks een eervolle vermelding in Cannes echter ondermaats, al kondigde dit werk het begin aan van een nieuwe Belgische cinema.