Soldats sans uniforme (1944)
Soldiers without Uniform Soldaten zonder uniform
Countries
België
Languages
FR
Gauge
35mm
Silent/Sound
Geluidsfilm
Regisseurs
Cast
- René Herdé (Walter Izard)
- André Gevrey (Lieutenant Stéphane)
- Simone Poncin (Evelyne Watson)
- Hubert Daix (Rexiste)
- Jos Gevers (Inspecteur Schuller)
- Marcel Berteau (Gérard)
- Maurice Auzat (Le comte)
- Robert Lussac (Le colonel)
- Jules Ghaye
- Georges Cox (Adolphe)
- Ray Hiernaux (Le banquier Farrar)
- Lyta Thévenet (Claire)
- Germaine Lacroix (La soubrette)
- Viviane Chantel (Le modèle)
- Jet Naessens (Nicaise)
- Adolphe Tamines (La femme)
- Marguerite Daulboys (L'infirmière)
- Emile Deluc (Le docteur)
- Lucien Charbonnier (L'imprimeur)
- Edgar Willy (Le chauffeur)
- Jean Stéphane (Le télégraphiste)
- Maurice Tamines (Le publiciste)
- Harry Dupray (Le domestique)
- Tonniet
- Van Houte
- Bouchat
- Jean Jeannelin
- Bienvenu
- Sales
- Léon Rosy
- A. Joubert
- Paul Saussus
- Jean Ramon
Productie
- Probeldis (Bruxelles)
Landen
België
Over deze film
Tijdens de Duitse bezetting hield Emile-Georges De Meyst zich onledig met het schrijven van artikels voor de clandestiene pers, tot hij in juli 1944 het idee opperde in het geheim een fictiefilm te draaien over het Verzet. Hij veinsde culturele documentaires te filmen en kon zo een voorraad pellicule aanleggen. Samen met René Herdé (die de leider van het netwerk zou vertolken) schreef hij een nepscenario over een stel drughandelaars. Enig wantrouwen was geboden, want de geluidsman bleek een notoir collaborateur te zijn. De opnamen startten tijdens de laatste weken van de Bezetting en de meeste acteurs dachten dat het een misdaadfilm betrof. Zodra Brussel bevrijd was, draaide De Meyst zo snel mogelijk de scènes in uniform, om zo de allereerste fictiefilm over het Verzet af te leveren. De première vond reeds plaats op 14 oktober, en het succes was even groot als de genomen risico's: de film bracht alleen al in België viermaal zijn kostprijs op en werd volgens De Meyst aan zo'n 20 andere landen verkocht. Maar de helse krachttoer die tot het ontstaan van dit werk had geleid, liet zo zijn sporen na: technische foutjes, een donkere fotografie, bombastische dialogen en een film boordevol clichés, waarin de Duitsers werden gekarikaturiseerd om het - hier erg naïef voorgestelde - Verzet des te meer op te hemelen. Maar bij een publiek dat de Nazi-gesel nog vers in het geheugen had, was de impact natuurlijk enorm. Gestapo, S.S.-beulen, een netwerk van saboteurs (o.l.v. een dappere kasteelheer) en de finale catharsis van het Hitleriaanse debacle verzekerden de triomf van deze film.
