Tarzoon, Shame of the Jungle (1975)

De golf van permissiviteit na mei '68 bracht ons behalve seksfilms ook een merkwaardige tekenfilm voor volwassenen: Fritz the Cat van Ralph Bakshi (1972). Boris Szulzinger meende dat zoiets ook in België rendabel kon zijn, en hij bestelde een scenario zonder taboes bij onze meest oneerbiedige karikaturist: Jean-Paul Walravens, alias Picha. Als meester in bijtend anarchisme en medewerker van {Pan} en {Hara-Kiri} vormde Picha de Tarzanmythe om tot een burleske parodie boordevol fallische en groteske gags. De zwakke, verwijfde Tarzoon is een pantoffelheld uit de jungle; op de tonen van een Weense wals slingert hij van liaan tot liaan, op zoek naar de geduchte Zombits, een clubje met swastika's getooide minifallussen die zijn levensgezellin ontvoerd hebben in opdracht van Bazonga, de kale koningin met de 14 borsten. Zijn zoektocht voert hem door een jungle vervuild door snelwegen en Japanse toeristen, waar kannibalistische pygmeeën, nymfomane bloemen of een masturberende aap zijn pad kruisen. De op hol geslagen pen van Picha laat geen enkel cliché onaangeroerd, terwijl zijn lelijke en lafhartige antiheld om de haverklap zijn lendendoek verliest en slechts puur toevallig zegeviert. Een volledig Belgische ploeg werkte twee jaar aan dit project dat verfijnd werd in Londen en New York (waar Johnny Weismuller Jr de stem van Tarzoon verzorgde!). De film werd een groot succes, ondanks het proces ingespannen door de erfgenamen van Edgar Rice Burroughs - de geestelijke vader van Tarzan - wegens obsceniteit en schending van de morele rechten; die eis werd onontvankelijk verklaard door een Franse rechtbank in 1978, maar in de VS kregen ze gelijk en werd deze ongenadige parodie Shame of the Jungle gedoopt.