Taxandria (1994)

Raoul Servais werd met zijn korte animatiefilms - poëtische politieke fabels zoals Goldframe, Chromophobia en Harpya - een van België's belangrijkste filmmakers, die zelfs internationale erkenning genoot. Meer dan tien jaar lang wachtte cinefiel België ademloos op zijn ambitieuze langspeelfilm die, zoals Harpya, live action zou combineren met animatie. Hiertoe gebruikte Servais een procédé van eigen makelij: de "Servaisgrafie". Onder commerciële druk schakelde Servais echter de zich snel ontwikkelende computeranimatie in, ruilde hij de picturale strakheid (naar de surrealist Paul Delvaux) in voor een meer dynamische stijl, en verzon hij een (vlotter te verfilmen) realistische raamvertelling. Het resultaat van deze geamputeerde visie maakt een wat schrale, onevenwichtige indruk (allerminst bevorderd door de banale score), maar het imaginaire animatie-universum is beslist betoverend. In Taxandria is de tijd stopgezet en vooruitgang verboden. Prinsen Filippus VII-VIII, bijgestaan door een kafkaiaanse ambtenarij en een Keystone Cops-politiemacht, garanderen "rust en orde" door middel van een totale censuur op afbeeldingen. Student Aimé, buiten zijn weten door hoofdambtenaar Virgilus voorbestemd als diens opvolger, wordt opgejut door het rebelse meisje Ailee om met behulp van een camera obscura het geheim van Taxandria te ontmaskeren en de vrijheid te herstellen. De acteurs gaan verbluffend sterk op in de openlijk gekunstelde decors, ontworpen door verwante ziel François Schuiten, architect en tekenaar van de ambitieuze beeldverhalenreeks {De duistere steden}. Maar ook invloeden van Delvaux, Magritte, Spilliaert en Winsor McCay zijn hier duidelijk voelbaar.