Un soir, un train (1968)

André Delvaux' tweede film was, net als de vorige, gebaseerd op een verhaal van de Vlaamse schrijver Johan Daisne maar werd geproduceerd door de maatschappij Fox, in het Frans en met vertolkingen van twee beroemdheden. Het kleurgebruik (dat de cineast met deze film in zijn werk introduceerde) geeft aan de schijnbaar alledaagse werkelijkheid van de decors en de objecten een vreemd en fantastisch accent, hetgeen bijdraagt tot een typisch "magisch realistische" sfeertekening. De film handelt over een koppel met een gespannen relatie: hij is een benepen, egoïstisch academicus; zij een gevoeliger natuur, onwennig in het Leuven van de taalstrijd. Na samen met haar te zijn ingedommeld tijdens een treinrit, wordt de hoofdfiguur wakker in een lege coupé; het voertuig staat stil, midden in de velden. Met twee vreemde metgezellen trekt hij vervolgens door een winters sneeuwlandschap. Ze bereiken een dorp waar men een onverstaanbare taal spreekt en een bloedmooi meisje voor zijn ogen onverstoorbaar een morbide rituele dans uitvoert. Hij ontwaakt uit deze nachtmerrie voor het wrak van de trein en vindt het levenloze lichaam van zijn vrouw. Delvaux bewerkstelligt meesterlijk deze symbiose tussen de vertrouwde realiteit en het rijk der dromen, voor hem gewoon twee zijden van één medaille. Ergens tussen Jean Ray en Antonioni in verweeft hij symbolen en mythen (een hedendaagse Orpheus en Eurydice, met de vrouw Moïra als het noodlot) met flarden uit het verleden, met voorwerpen en stilten waaruit de trage teloorgang is af te lezen van een door de tijd aangevreten relatie. Pas na de dood van Anne beseft Mathias - te laat - de leegte van zijn succes en de leugenachtigheid van zijn leven.